ΣΤΑ ΔΥΣΚΟΛΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΝΤΑ ΜΟΝΟΙ… (άρθρο μου)

Κάποτε ήμασταν όμορφα… κάποτε τα είχαμε όλα… κάποτε ζούσαμε και το
διασκεδάζαμε…Τώρα είμαστε λίγο πιο πάνω από το χάλια…τώρα έχουμε
ελάχιστα…τώρα ζούμε και απλός βαριόμαστε την ρουτίνα.
Άλλαξαν όλα
αλλάξαμε και εμείς. Άλλαξαν οι καιροί αλλά τους βοηθήσαμε και εμείς να
αλλάξουν. Σηκώναμε το κεφάλι παλιά, τα μάτια μας καρφωνόντουσαν στα
άστρα και κάναμε όνειρα ταξιδεύαμε και εμείς σε γαλαξίες, σε άλλες
περιπέτειες διαφορετικές γιατί τότε και η δικιά μας ζωή ήταν μια
περιπέτεια. Τώρα σηκώνουμε το κεφάλι ψάχνουμε τα άστρα και δεν τα
βλέπουμε καν. Τα φώτα μπήκαν στη ζωή μας. Τα φώτα παντού. Τα φώτα σε
όλα τα μαγαζιά ,τα φώτα στις διακοπές μας,τα φώτα στην καθημερινότητα
μας. Τα φώτα…η ψεύτικη λάμψη του glamour δηλαδή. Αυτή η λάμψη που
κατέστρεψε ότι προστατεύαμε με όλα τα όπλα μας την αγνότητα…Η λάμψη
αυτή που στο πέρασμα της δεν αφήνει τίποτα στο απλό φως της αληθινής
κουλτούρας και γήινης παράδοσης που ταξιδεύει σε όλα τα μέρη της γης με
το ανεπαίσθητο φως των άστρων. Η λάμψη αυτή γέννησε την ψευδό κουλτούρα
την κατάρρευση των παραδόσεων και το συνονθύλευμα όλων των τόπων στο
άπλετο γκρι. Ένα γκρι που κανένας πίνακας ζωγραφικής δεν έχει μέσα του,
μιας και όλοι οι ζωγράφοι ανεξαρτήτως ρεύματος χρησιμοποιούσαν πιο
ζωντανά χρώματα, άσπρο,μαύρο κόκκινο κίτρινο. Αλήθεια μήπως
χρησιμοποιούσουν αυτά τα χρώματα γιατί αυτές είναι και οι φυλές των
κατοίκων της γης; Εξάλλου αυτό είναι η γη ένας πολύχρωμος πλανήτης που
από μέσα του αναβλύζει μια ζεστασιά που απομακρύνει το γκρι. Από τα
πανηγύρια στα ορεινά χωριά της Αρκαδίας στην Ελλάδα το άστρο ανατείλει
.Στα Πυρηναία της Γαλλίας οι κάτοικοι των χωριών εκεί, αυτό το άστρο το
βλέπουν λαμπερό καθώς ανεβαίνει στον ουρανό. Μια φωτιά ανάβει και ο
μάγος του χωριού σε μια έρημο της Αφρικής καλεί τα μικρά παιδιά για να
τους πει την ιστορία του άστρου που βλέπουν στον ουρανό ψηλά στο
αποκορύφωμα του. Ενώ κάπου στις Άνδεις στη νότια Αμερική οι κάτοικοι
εκεί μπερδεύουν αυτό το άστρο με τις νυφάδες του χιονιού που πέφτουν
σαν πούπουλα στις στέγες των σπιτιών τους. Αλλά ψηλά σε ένα χωριουδάκι
στους πρόποδες ενός ηφαιστείου στην Ιαπωνία μια γιαγιά εξιστορεί στα
εγγόνια της πως αυτό το άστρο δημιουργήθηκε από τις φλόγες που ξέβραζε
ένας δράκος. Ένας δράκος που ο αρχηγός των νησιών γύρω από την
Αυστραλία λέει πως τρώει αυτό το άστρο γιαυτό εξαφανίζετε κάθε
ξημέρωμα. Αυτό είναι η ζωή, η εξιστορήσει της ίδιας ιστορίας με
διαφορετικό τρόπο. Που όμως μιλάει για κάτι υπαρκτό όπως είναι αυτό το
άστρο. Και να ξέρετε κάτι, αυτό το άστρο δεν είναι ούτε ο Σείριος ούτε
ο νιμπίρου ούτε δημιουργήθηκε από κανέναν θνητό ή μη. Αυτό το άστρο
είναι η δημιουργία της φαντασίας μας που θα ενώσει όλες της γωνιές της
γης για να εξαφανίσουμε μια για πάντα αυτό το γκρι…

Άρθρο μου από το online περιοδικό μου τεύχος Σεπτεμβρίου πηγή http://nemesiseoellas.blogspot.com/2009/09/blog-post_01.html

Advertisements

About makisprod

Έχω γεννηθεί στο Πανόραμα Θεσσαλόνικης 25 απριλίου του 1987. Δημοτικό, γυμνάσιο και λύκειο τελείωσα στο Αριστοτέλειο Κολλέγιο. Εδώ και μερικά χρόνια εξασκώ το επαγγελμά μου που είναι προπονητής ποδοσφαίρου ενώ εδώ και 11 χρόνια είμαι και πρόεδρος του ΕΟΕ (www.eoellas.org).
This entry was posted in Άρθρα μου. Bookmark the permalink.

Αφήστε το μήνυμα σας και όταν είμαι εντός αστικών πεδίων θα σας απαντήσω.

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s